Większość słowników normatywnych podaje ten skrót w formie PS, czyli bez kropek, ale niektóre dopuszczają także pisownię P.S., z dwiema kropkami. Spotyka się także zapis PS., z jedną kropką, ale nie traktowałbym go jako trzeciego wariantu, lecz jako połączenie PS z kropką oddzielającą skrót od reszty komunikatu. W tym ostatnim wypadku mamy więc do czynienia z inną kropką – taką, jaką stawia się na końcu zdania.

— Mirosław Bańko, PWN

Łaciński przyimek post jest odpowiednikiem naszych po, za, poza, a rzeczownik scriptum znaczy 1) ‘to, co napisane’, 2) ‘linia’.
Warunkiem powstania rzeczownika postscriptum o znaczeniu ‘dopisek do tekstu, zwłaszcza listu, umieszczany już po podpisie autora’ jest wyrażenie post scriptum. Oznacza to, że wyrazy te mogą funkcjonować w zapisie rozłącznym, a nawet w polskim tekście możemy napisać „Chciałem o tym wspomnieć post scriptum”, tzn. ‘po tekście’ lub „Chciałem o tym wspomnieć w postscriptum”, a więc ‘w specjalnie wyróżnionym dopisku na końcu tekstu (zwłaszcza listu)’.
Poza tym chodzi o nazwę firmy, a te często tworzy się na podstawie specyficznych zasad.
Wniosek: w nazwie firmy taki zapis powinien być akceptowany.

— Jan Grzenia

Szkoda, że nie nie dała Pani przykładów zdań z wyrazami z języków afrykańskich. Zasadniczo wszakże sposób wyróżniania wyrazów obcych jest prawidłowy. Wyróżniamy bowiem kursywą wszelkie wyrazy i wyrażenia, a nawet całe zdania, które funkcjonują na prawach cytatu z języka obcego. Wyjątek stanowią wyrazy i wyrażenia powszechnie stosowane i od dawna w polszczyźnie obecne, np. postscriptum, incognito [tu wyróżnione kursywą z innego powodu, mianowice jako przytoczenia – Red.].
Moją wątpliwość budzi jednak odmienny sposób traktowania wyrazów, spośród których jedne dadzą się wpisać w odpowiedni wzorzec polskiej odmiany, a inne – z uwagi na budowę wygłosu – nie dają takiej możliwości. Wszystkie te wyrazy stanowią bowiem wtręt z języka obcego i to wtręt nowy, co oznacza, że nie są znane polskiemu odbiorcy. To, że niektóre z nich można przypisać do odpowiedniego wzorca odmiany, nie czyni ich bardziej zrozumiałymi dla zwykłego czytelnika. Ponadto trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że nie każdy nowo zapożyczony wyraz, który potencjalnie dałoby się odmieniać, został w rzeczywistości zaadaptowany na poziomie fleksyjnym, np. Sapporo. O tym, czy dany wyraz będzie odmieniany, decyduje bowiem uzus, a trudno mówić o uzusie w przypadku wyrazów nowo pojawiających się w polskim tekście.

— Adam Wolański

Prawda, że encyklopedie PWN stosują, i to konsekwentnie, zapis wielką literą. Jestem za tym, by przyznać encyklopedystom rację, ponieważ wyraz kolumna trudno tu uznać za nazwę gatunkową. Obiekt ten jest przecież pomnikiem, a nazwa nawiązuje do jego formy.
Jednak skoro słowniki ortograficzne nie wypowiadają się w tej sprawie jednoznacznie, trzeba uznać, że domysł przedstawiony w postscriptum jest trafny. W tej sytuacji mamy dwie możliwości zapisu, ze wskazaniem na zapis wielką literą.

— Jan Grzenia, Uniwersytet Śląski

Skrót PS piszemy z kropkami albo bez, można też użyć tylko jednej kropki, po drugiej literze – wówczas nie zamykamy kropką skrótu, lecz jednostkę równoważną zdaniu (podobnie czynimy, stawiając kropkę po słowie Uwaga, a przed treścią uwagi). Natomiast rozwinięcie skrótu PS, czyli postscriptum, piszemy małą literą, łącznie, przez c, nie przez k.

— Mirosław Bańko, PWN

Sprawę się można by skwitować przysłowiem: „Nie wie lewica, co czyni prawica”, w którym nie chodzi oczywiście o miejsca na scenie politycznej, lecz o lewą i prawą rękę. Myślę jednak, że byłoby to nadmierną uszczypliwością wobec autorów słownika. Zalecenie, aby słowa się nie umieszczać na końcu zdania, jest zasadne, ale nie znaczy to, że trzeba się do niego stosować mechanicznie. Zdanie „Nazw mieszkańców się nie tworzy” chyba nie jest wyraźnie lepsze od zdania „Nazw mieszkańców nie tworzy się”. Być może tym tłumaczy się decyzja autorów cytowanego słownika.
A co do postscriptum, to radzę pierwsze zdanie Pańskiego listu pozostawić bez zmian. Ewentualnie – jeśli razi Pana brak pytajnika w zdaniu formalnie pytajnym – proszę przekształcić je na pytanie zależne, które pytajnika nie wymaga: „Ciekaw jestem, co poradnia sądzi...”. I już.

— Mirosław Bańko, PWN

Niezależnie od wybranej pisowni skrótu potrzebny jest jakiś znak interpunkcyjny, który odzieli go od treści danego postscriptum. Może to być kropka, może być i dwukropek. Jeśli sam skrót zapiszemy z dwiema kropkami, to dodatkowej kropki po skrócie, rzecz jasna, już nie stawiamy: jedna kropka pełni wówczas podwójną funkcję.

— Mirosław Bańko, PWN

Kursywowanie dłuższych wyrażeń obcych, nieprzyswojonych polszczyźnie i funkcjonujących w niej na prawach cytatów, jest ogólnie przyjęte i nie dotyczy tylko łaciny. Pojedyncze wyrazy natomiast nie zawsze są wyróżniane w taki sposób. Zwykle więc napiszemy kursywą status quo lub par excellence, ale antykwą: postscriptum lub balayage.

— Mirosław Bańko

Nie tylko słowniki poprawnej polszczyzny, ale też słowniki ortograficzne podają jedynie pisownię PS, bez kropek. Natomiast słowniki mniej „doktrynalne”, a bardziej liczące się z życiem, jak Inny słownik języka polskiego czy też Słownik skrótów i skrótowców PWN, podają oboczną postać P.S., z dwiema kropkami. Pozostałe wymienione przez Pana wersje, a mianowicie PS. i PS:, są wynikiem dostawienia kropki lub dwukropka do „bezkropkowej” postaci skrótu, przy czym dostawiony znak pełni taką funkcję jak kropka zamykająca zdanie, a więc nie należy do skrótu.

— Mirosław Bańko