Kociokwik to polskie tłumaczenie (fachowo mówiąc: kalka) niemieckiego Katzenjammer (dosłownie 'koci lament', por. Katze 'kot', jammer 'lament, narzekanie'). To samo słowo niemieckie przyswoiliśmy polszczyźnie w formie kacenjamer, opartej na niemieckiej wymowie, wreszcie w skróconej kac. Przykładem tym można by efektownie ilustrować tezę, że pożycza się głównie te wyrazy, które są komunikacyjnie potrzebne.

— Mirosław Bańko, PWN

Pochodzeniu busoli wiele miejsca poświęcił A. Bańkowski, autor notek etymologicznych w słownikach wyrazów obcych PWN. Wskazuje on na pośredni związek tego słowa z włoskim bussare o znaczeniu 'buksować'. Buksować, czyli obracać się, miałaby igła magnetyczna w drewnianej tulejce, wyrabianej z twardego drewna bukszpanowego (po łacinie buxus). W tych samych słownikach można poczytać o pochodzeniu kompasu (informacje z grubsza zgadzają się z tymi, które Pan podał). O zasadności dzielenia urządzeń nawigacycjnych na busole i kompasy nie będę się wypowiadał, gdyż nie jest to kwestia językowa.

— Mirosław Bańko, PWN

We współczesnej pisowni rufian, nie rufijan. Słowo to można znaleźć np. w słowniku Doroszewskiego z definicją 'stęczyciel, rajfur'. Jako źródło słownik wskazuje włoskie ruffiano. W zakończeniu hasła podano informację o obecności wyrazu u Lindego. Ma on tam tę samą formę co u Doroszewskiego i przytoczony został z derywatami: rufianka, rufiański i rufiaństwo.

— Mirosław Bańko, PWN

Angielskie ancestor ma źródło w starofrancuskim ancestre, a to pochodzi od łacińskiego antecessor, które wywodzi się od czasownika antecedere 'poprzedzać'. Słowo antecessor było w użyciu w polszczyźnie, figuruje na liście haseł Słownika polszczyzny XVI wieku oraz Słownika polszczyzny XVII i 1. połowy XVIII wieku, a nawet jeszcze w tzw. słowniku wileńskim z 1861 r. Słowo ancestor, jeśli się rzeczywiście pojawia w polskich tekstach, jest współczesnym zapożyczeniem z angielskiego. Wprowadzając dziś do polszczyzny angielskie pożyczki o rodowodzie łacińskim, przywracamy jej poniekąd wyrazy dawno zapomniane i przyczyniamy się do jej powtórnej latynizacji. Dla osób, którym zapożyczenia angielskie wydają się szczytem nowoczesności, wniosek taki może być zaskakujący.

— Mirosław Bańko, PWN

Deprawować polszczyzna zapożyczyła najprawdopodobniej z niemieckiego depravieren, ale losy tego wyrazu można prześledzić do łacińskiego pravus, które wcale nie znaczy 'prawy', tylko przeciwnie – 'nieprawy, zły'. Łaciński czasownik depravare znaczy zaś 'czynić złym' i odpowiada polskiemu 'deprawować' (ma także znaczenie konkretne 'wykrzywiać, paczyć'). Kojarzenie deprawacji z prawem – wyrazem słowiańskim – jest wdzięcznym przykładem tzw. etymologii ludowej. O skojarzenie takie tym łatwiej, że cząstka de- w wielu wyrazach wyraża negację, por. decentralizacja, destabilizacja i in.

— Mirosław Bańko, PWN

„(...) tradycyjnie nazwę wywodzi się od imienia porawanej przez Zeusa księżniczki fenickiej Europy” (J. Grzenia, Słownik nazw geograficznych z odmianą i wyrazami pochodnymi, PWN, 2008).

— Mirosław Bańko, PWN

Chart to słowo znane na całej Słowiańszczyźnie, ale jego dalsze źródło jest niepewne, etymologowie podają różne hipotezy. Z tego, że instynktownie chciałby Pan pisać chart przez h, można wnosić, że słowo to jest odbierane jako wschodniosłowiańskie albo wręcz niesłowiańskie, obce. W sumie jednak nie ma się czym chwialić, gdyż chart i hart to szkolne przykłady pułapek ortograficznych, i to z zakresu gimnazjum.
Angielskie sighthound nie ma tu nic do rzeczy, Wikipedia też nie jest dobrym doradcą w sprawach etymologii. Lepiej siągnąć po słowniki etymologiczne, co w wypadku charta jest tym bardziej satysfakcjonujące, że słowo to występuje niemal we wszystkich popularnych słownikach etymologicznych polszczyzny: Brücknera, Sławskiego, Bańkowskiego i Borysia.

— Mirosław Bańko, PWN

O pochodzeniu nazwisk w zasadzie się nie wypowiadamy (vide informacja na stronie głównej poradni), dlatego podaję tylko krótką informację za słownikiem Nazwiska Polaków Kazimierza Rymuta. W haśle Łyczkowski zapisał on: „1388 – od n. m. Łyczki (Maz.), Łyczkowo (KrW) lub od ap. łyczek, łyko”.

— Mirosław Bańko, PWN

Według Andrzeja Bańkowskiego (Etymologiczny słownik języka polskiego) od XV do XVII wieku funkcjonowało w polszczyźnie słowo chudzić, także z przedrostkami: schudzić, zachudzić, wychudzić. W 2. połowie XIX wieku pojawiło się odchudzić, które istotnie wydaje się mniej logiczne niż odłuścić, wówczas już też będące w użyciu. Odłuścić możemy jednak rzecz pokrytą tłuszczem, nie mówi się tak zaś o ludziach (chociaż np. słownik Doroszewskiego zanotował wyrażenie dieta, kuracja odtłuszczająca). Może dlatego odchudzić, urobione na wzór odłuścić, przyjęło się w polszczyźnie.
Antonimem do odchudzić się może być utyć, a nawet utuczyć się. Korpulentne sylwetki nie są teraz w modzie, więc ostatni czasownik współbrzmi z negatywnym nastawieniem, jakie dziś mamy wobec tuszy. Kto by chciał jednak wyrazić się oględniej, może powiedzieć przybrać na wadze. To ostatnie bywa eufemizmem, ale jeszcze wyraźniejsze przewartościowanie tuszy niesie przymiotnik puszysty: „Panna 39 lat, średniego wzrostu, blondynka, lekko puszysta” – czytamy w ogłoszeniu matrymonialnym.
Więcej synonimów i antonimów można znaleźć w Wielkim słowniku wyrazów bliskoznacznych PWN, zwłaszcza w hasłach tyć i chudnąć.

— Mirosław Bańko, PWN

Jeśli trafnie zgaduję, o które słowo Panu chodzi (bo niejedna jest pupa), to wzięło się ono z francuskiego poupe 'tył', 'rufa okrętu' (za Etymologicznym słownikiem języka polskiego Andrzeja Bańkowskiego, niestety kończącym się na literze P).

— Mirosław Bańko, PWN