Nawet nie musi się łączyć z wyrażeniami o znaczeniu negatywnym, por. „My nasze pączki zwijamy ręcznie (...) Prawdziwy fachowiec potrafi w godzinę zwinąć nawet tysiąc pączków” (rozmowa z warszawskim cukiernikiem, Gazeta Wyborcza).
Do też nie jest kalką z angielskiego, por. „Szczeliny te, nieraz na sto kilkadziesiąt kilometrów długie, a na parę szerokie, dochodzą głębokością do tysiąca metrów i więcej” (Jerzy Żuławski, Na srebrnym globie – powieść z roku 1903).

— Mirosław Bańko, PWN

Byłem przekonany, że odpowiedź na to pytanie już jest w archiwum naszej poradni, i udało mi się ją znaleźć. Mam nadzieję, że Pani się też uda.

— Mirosław Bańko, PWN

Błędu nie ma, ale stwierdzenie jest dość oczywiste i może razić jako banał. Przypomina się Ferdydurke: „A zatem dlaczego Słowacki wzbudza w nas zachwyt i miłość? (...) Dlatego, panowie, że Słowacki wielkim poetą był!”.

— Mirosław Bańko, PWN

Zapewne niektóre przykłady zastosowania słowa technologia można by, bardziej tradycyjnie, zastąpić słowem technika. Słowo technologia brzmi jednak bardziej uczenie (nie bez wpływu obecnej w nim cząstki -logia), a ponieważ od dawna było używane w podobnym znaczeniu, więc nie budzi w nas podejrzeń.
Neosemantyzmy w ogóle trudno zwalczać, gdyż ich obcość – w przeciwieństwie do zapożyczeń właściwych – jest słabo widoczna. A w dodatku polska, tradycyjna technologia i angielska technology to fałszywi przyjaciele tłumacza – ze względu na bliskość znaczeń o wiele trudniejsi do zdemaskowania niż np. polska laska i czeska láska. Życzę Panu powodzenia w staraniach o rozdzielenie techniki i technologii, ale myślę, że czasem znaczenia tych słów bedą się nam mieszać i że jest to nieuniknione.

— Mirosław Bańko, PWN

O nowotworach językowych pisali także językoznawcy poloniści, ale raczej z intencją krytyczną. Neologizm natomiast to określenie neutralne. Różnica między nimi dotyczy więc wartościowania, a nie poprawności.

— Mirosław Bańko, PWN

Zakąskę podaje się przed posiłkiem lub do alkoholu. Przekąska w jednym ze znaczeń jest synonimem zakąski, a w innym oznacza jedzenie spożywane między posiłkami.
Na łowieniu ryb się nie znam. Z definicji w słownikach ogólnych wynika, że przynęta i zanęta to jedno, ale może rybacy mają inne zdanie.

— Mirosław Bańko, PWN

Chyba pora zaopatrzyć się w nowszy słownik, bo dzyndzel wcale nie tak trudno znaleźć. Podaję definicję i przykłady za Innym słownikiem języka polskiego PWN: „Dzyndzel to coś długiego i wąskiego, co zwisa lub wystaje z czegoś. Słowo potoczne. Jedno szarpnięcie dzyndzla spowoduje zapłon trzech granatów... Jeździło się na dzyndzlu, czyli na zderzaku tramwajowym”.

— Mirosław Bańko, PWN

Zawieja to rzeczywiście śnieżyca połączona z silnym wiatrem, inaczej zadymka. To samo znaczenie ma zamieć. Ale zamieć ma też inne znaczenie – unoszenie tumanów śniegu leżącego na ziemi przez podmuchy wiatru. W tym drugim znaczeniu można mówić o „zawiejach i zamieciach”, czyli o zadymkach i tym, co im towarzyszy.
O Azerach i Azerbejdżanach pisaliśmy niedawno w naszej poradni. Prosimy sprawdzić w archiwum.

— Mirosław Bańko, PWN

Nic złego nie widzę w grubym błędzie. Gruby błąd nie tylko nie jest grubym błędem, ale w ogóle nie jest błędem, nawet „najcieńszym”. Także grube nadużycia nie należą do nadużyć językowych. Można jedynie powiedzieć, że takie użycie słowa gruby, o jakie tu chodzi, jest charakterystyczne dla polszczyzny potocznej.

— Mirosław Bańko, PWN

W staropolskiej terminologii rodzinnej produktywne były formanty prefiksalne; na przykład w nazwach dalszych przodków występował prefiks pra-, por. prababka, pradziad, praciotka 'siostra dziadka', prastryj 'brat dziadka'. Konkurowały z nim dwa inne prefiksy: prze-, por. przeciotka 'siostra dziadka lub babki', przewuj 'brat babki', przestyj(ec) 'brat dziadka', oraz przed-, por. przedbabka, przeddziad, przedwuj, przedstryjec. Nazwy przedstryjec, przestryjec były też używane w znaczeniu 'brat pradziada'.

— Krystyna Długosz-Kurczabowa, Uniwersytet Warszawski