Ortograficzny słownik ucznia (Z. Saloni i in.), chyba najdokładniejszy, jeśli chodzi o dzielenie wyrazów, nie wskazuje w haśle krajobraz miejsc podziału, co sugeruje, że autorzy akceptują wszystkie podziały wchodzące w grę, mianowicie kra-jobraz, kraj-obraz i krajo-braz. Tak samo jest w Wielkim słowniku ortograficznym PWN.
Zasady pisowni każą dzielić wyraz złożony rodzimy w miejscu złożenia (np. wodo-grzmot, nie wodogrz-mot), w wypadku wyrazów zapożyczonych wymóg ten przybiera formę zalecenia (np. lepiej foto-grafia niż fotog-rafia). Z krajobrazem jednak jest kłopot, słowo to składa się z cząstek rodzimych, ale strukturę ma obcą, bezafiksalną (inaczej niż np. w wodogrzmocie, gdzie -o- łączy wodę z grzmotem), można je traktować jako półkalkę niemieckiego Landschaft lub francuskiego paysage, w których człony Land- i pays- znaczą 'kraj'. W tej sytuacji najlepiej uznać wszystkie trzy podziały wskazane wyżej za legalne.

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski

Zgadzam się z uwagą dotyczącą pierwszej z wymienionych nazw. Drugiej w ogóle nie powinno się dzielić.

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski

Wszystkie trzy podziały są bardzo dobre, zgodne z regułami dzielenia wyrazów w języku polskim. Słownik ortograficzny PWN radzi ostatnią sylabę wydzielić przed głoską [k], czyli ma-skot-ka lub mas-kot-ka, pewnie dlatego, że w owym [k] można upatrywać rodzimy sufiks. Jest to jednak tylko zalecenie, zatem podziału dokonanego przez Pani córkę nie można uznać za błąd.

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski

Podaję przybliżone zapisy fonetyczne: [p'jasek], [p'jana], [b'jały], [tabl'ica], [f'ilm], [znak'em], [v'ješak'em]. Litera i może być ośrodkiem sylaby i wówczas odpowiada głosce [i] (zob. tablica, film), ale może też być jedynie znakiem zmiękczenia poprzedniej spółgłoski, przy czym po niektórych spółgłoskach, zwłaszcza wargowych i przedniojęzykowych, odpowiada jej mniej lub bardziej wyraźnie słyszane [j] (zob. pozostałe przykłady).

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski

Słowo ma trzy sylaby, więc drugi podział jest wykluczony.

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski

Wszystkie te podziały są dopuszczalne, ale ze względu na zgodność z budową wyrazu należy dać pierwszeństwo podziałom podanym na drugim miejscu.

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski

Na identyczne pytanie odpowiadaliśmy niedawno, bo 7 października br., odpowiedź można znaleźć w archiwum poradni. Najkrócej mówiąc: nawet jeśli nauczycielka w wytycznych programowych znalazła tylko jeden podział, powinna akceptować obydwa.

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski

Dozwolone podziały to pa-proć i pap-roć oraz trzy-krot-ka i trzy-kro-tka. Ostatni z nich rozmija się z budową słowa, dlatego za lepszy trzeba uznać przedostatni. Pragnę zwrócić uwagę, że słowniki ortograficzne PWN – jako jedne z nielicznych – nie tylko podają ogólne zasady dzielenia wyrazów w piśmie, ale też wskazują zalecane miejsca podziału na liście haseł.

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski

Zasad dzielenia wyrazów nie da się streścić w kilku zdaniach, chyba żeby je przedstawić bardzo pobieżnie. Nie warto jednak, skoro są dobrze opisane w Wielkim słowniku ortograficznym PWN (dostępnym też na stronach WWW). Jeśli chodzi o przykład podany w pytaniu, to obydwa podziały są poprawne.

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski

Grupy spółgłoskowe wolno dzielić dowolnie, ale zaleca się dzielić je tak, aby od spółgłosek, które spadną do następnego wiersza, mogło się zaczynać jakieś słowo polskie. Ponadto, jeśli się uda, warto respektować podział morfologiczny, odzwierciedlający budowę słowa. Podzielimy np. pol-ski, nie po-lski (od -lsk nie zaczyna się żadne polskie słowo) i raczej nie pols-ki (choć taki podział nie byłby błędem). Możemy woleć podzielić brosz-ka (słowo to pochodzi od brosza) niż bro-szka, ale i ten drugi podział jest poprawny. W słowie nisko powstał tzw. węzeł morfologiczny (nałożyły się w nim częściowo dwa morfemy), w związku z tym każdy z dwóch jego podziałów – ni-sko i nis-ko jest równie dobry. Na dwa sposoby można podzielić też słowo grząsko. W dzieleniu wyrazów – oprócz zasad pisowni – mogą się przydać niektóre słowniki ortograficzne, w których zaznaczono punkty podziałów zalecanych. Polecamy oczywiście Wielki słownik ortograficzny PWN. Oznaczenia w poszczególnych hasłach są w nim zgodne z tym, co napisałem wyżej (tylko grząsko słownik każe dzielić wyłącznie na jeden sposób, co moim zdaniem jest zbyt restryktywne).

— Mirosław Bańko, Uniwersytet Warszawski