Jeśli coś komuś nie robi różnicy, to jest mu obojętne. Wyrażenie to jest znane polszczyźnie co najmniej od XIX wieku i naprawdę nie ma powodu podejrzewać, że zaczęliśmy go używać pod wpływem języka angielskiego. Jego nieco książkowym odpowiednikiem jest zwrot nie sprawiać różnicy, podobnie jak poprzedni spotykany zwykle w formie zaprzeczonej. Jeśli to Panu nie robi różnicy (!), proszę pozwolić innym, aby sięgali po jeden albo drugi zwrot, zależnie od celu wypowiedzi i osobistych upodobań.

— Mirosław Bańko, PWN

Obowiązku polszczenia obcych wyrazów nie ma, tak jak nie ma zakazu użycia obcych słów w polskim tekście. Jednak obce wyrazy używane w miejscu polskich lub spolszczonych zwracają uwagę i coś szczególnego powinno przemawiać za ich użyciem: chęć nadania obcego kolorytu wypowiedzi, zamiar stylizacji językowej, dążenie do zaimponowania czytelnikowi znajomością obcych wyrazów itp. Jeśli szczególne względy nie zachodzą, lepiej sięgnąć po wyraz rodzimy albo spolszczony. Kamper w dodatku to spolszczenie, które samo się nasuwa, skoro mamy już kamping.
Jako polonista jestem za kamperem, ale niewykluczone, że gdybym sprzedawał takie pojazdy, to oferowałbym je pod nazwą camper. O ile się orientuję, są dosyć drogie, a myślę, że potencjalny nabywca łatwiej sięgnie do kieszeni, aby kupić coś, co ma obcą nazwę, sugerującą, że towar jest trudno dostępny, a więc elitarny, niż coś, co ma nazwę swojską. Snobizm? Ależ oczywiście! Proszę popatrzeć na nazwy innych towarów, a także firm i sieci handlowych. To, czy przeznaczone są na masowy rynek bądź działają na masowym rynku, często widać w ich nazwie.

— Mirosław Bańko, PWN

Wyrażenia typu 17 lutego zachowują się w zdaniu jak rzeczowniki, por. „Wrócili 17 lutego” i „Wrócili wieczorem”, „17 lutego było zimno” i „Tego dnia było zimno”. Jak inne rzeczownikowe określenia dnia mogą więc łączyć się ze słowem dzień, por. dzień św. Walentego, dzień twoich imienin i analogicznie dzień 17 lutego. Myślę więc, że konstrukcje wymienione przez Pana są gramatycznie poprawne. Inna rzecz, że mają charakter urzędowy i w neutralnym, a zwłaszcza potocznym tekście moga razić.
Pozostaje pytanie, jak przeczytać zapis w dniu 17 lutego – czy w dniu siedemnastego lutego, czy w dniu siedemnastym lutego? Skądinąd wiemy, że poprawna forma to siedemnasty lutego, a nie siedemnasty luty, co mogłoby przemawiać za konstrukcją w dniu siedemnastego lutego. Wątpliwości biorą się jednak stąd, że 17 lutego to skrót od 17 dzień lutego, a zatem czy mówiąc w dniu siedemnastego lutego, nie mówimy faktycznie czegoś, co po rozwinięciu brzmiałoby: w dniu siedemnastego dnia lutego? Może lepsza byłaby lekcja: w dniu siedemnastym lutego, z uzasadnieniem, że to nic innego jak wynik zmiany szyku w poprawnym przecież wyrażeniu w siedemnastym dniu lutego?
Siągnąłem do Korpusu Języka Polskiego PWN, aby rozstrzygnąć tę kwestię na gruncie uzusu: „Cała historia zaczęła się w dniu pierwszym kwietnia 1956 roku” – pisze Marian Brandys w pierwszym zdaniu powieści Śladami Stasia i Nel. Jest w tym jednak ososobniony, por.: „Większym moim wyczynem było ogłoszenie w dniu pierwszego maja artykułu o 3 Maja” (Teresa Torańska, Oni), „Matka w dniu pierwszego sierpnia rano wyszła do miasta i daremnie wyczekiwano jej powrotu” (Seweryna Szmaglewska, Dymy nad Birkenau), „Doktor Bonecki nie ma alibi na wieczór w dniu pierwszego listopada” (Urszula Milc-Ziembińska, Śmierć wśród chryzantem). Jak widać, konstrukcja typu w dniu siedemnastego stycznia ma przewagę. Ostatecznie do niej może przekonać nas to, że podają ją nawet autorzy podręcznika do nauki polskiego: „W dniu pierwszego maja robotnicy organizowali wiece i pochody, w czasie których domagali się polepszenia warunków pracy i życia” (Barbara Bartnicka, Grzegorz Dąbkowski, Wojciech Jekiel, Uczymy się polskiego).

— Mirosław Bańko, PWN

Zedytować nie jest źle zbudowane (por. analogiczne derywaty od czasowników obcego pochodzenia: zegzemplifikować, zekranizować, zelektryfikować, zelektryzować i in.), jest jednak mało rozpowszechnione. Nie wiem, czy zachodzi potrzeba, aby je upowszechniać. Sam wolałbym dokonać edycji tekstu, poddać tekst edycji, przeprowadzić edycję tekstu niż zedytować tekst.

— Mirosław Bańko, PWN

Można sobie wyobrazić, że jakiś doraźnie powołany zespół będzie miał swoją indywidualną nazwę i że tą nazwą będzie Think-tank. W opisanej przez Panią sytuacji słowa think-tank zostały jednak użyte jako nazwa gatunkowa. Choć w cytowanym zdaniu odnoszą się one do konkretnej grupy ludzi, w ogólności mogą odnosić się do różnych grup tego rodzaju. Dlatego uzasadniona jest pisownia małymi literami.

— Mirosław Bańko, PWN

Zasada oczywiście obowiązuje, tzn. nie można podzielić np. antyk•oncepcja, ale taki podział i tak by nikomu nie przyszedł do głowy. Myślę, że kropki w prefiksie an•ty postawiono w słowniku po to, aby zapobiec dzieleniu a•nty. Z przytoczonych przykładów wynika niestety, że zrobiono to niekonsekwetnie.

— Mirosław Bańko, PWN

Podzialem Pański niepokój i zgadzam się z Pana diagnozą. Enumeratywne wyliczenie to masło maślane, poza tym po co używać słowa tak erudycyjnego w tekście, który powinien być łatwo zrozumiały? Popieram więc pierwszą z dwóch propozycji zmian: w sytuacjach wyliczonych w art. 25.

— Mirosław Bańko, PWN

O się można by rozmawiać nie tylko z Heideggerem, lecz także z Edwardem Stachurą. Najlepiej jednak zajrzeć do dobrego słownika. Trochę mi niezręcznie zachęcać Panią do sięgnięcia po Inny słownik języka polskiego – nie dlatego, że się ukazał pod moją redakcją, ale dlatego, że jest od dłuższego czasu niedostępny w wydaniu drukowanym, a jego wersja na CD ma zaskakujący tytuł Multimedialny szkolny słownik języka polskiego PWN. No cóż, szkolny nie szkolny – na naukę nigdy nie za późno.

— Mirosław Bańko, PWN

Od mianownika Raskolnikow tworzymy dopełniacz (i biernik) Raskolnikowa, regularnie końcówką -a. O formie Raskolnikowowa można powiedzieć, że byłaby odpowiednia jako przymiotnik w rodzaju żeńskim, np. Raskolnikowowa zbrodnia. Poprawna jest także forma Raskolnikowowi, którą można interpretować dwojako: jako celownik nazwiska lub jako męskoosobową formę liczby mnogiej.

— Mirosław Bańko, PWN

W szeregu wyrazów tę samą cenę przeplatają się końcówki -ę, -ą, -ę, co komuś refleksyjnie nastawionemu do języka, np. zagranicznemu studentowi uczącemu się polszczyzny, może nasunąć pytanie: dlaczego tak trudno się mówi po polsku? Czy nie prostsze zamiast naszego ę – ą – ę byłoby ę – ę – ę albo ą – ą – ą?
Sekwencję ą – ą – ą oczywiście mamy, ale w narzędniku (tą samą ceną), podczas gdy w pytaniu chodzi o biernik. Jednak także w bierniku mniej więcej do połowy XIX wieku mieliśmy tu jednorodną sekwencję ę – ę – ę, ponieważ mówiło się wtedy tę samę cenę, tamtę twoję cenę itp. Później biernik lp zaimków przymiotnych w rodzaju żeńskim dostosował swoją końcówkę do form przymiotników i dziś mamy tamtą starą cenę, taką samą cenę i wyjątkowo tę samą cenę, gdyż zaimek ten jako ostatni zachował starą końcówkę żeńską biernika lp. I on jednak w języku mówionym przybiera już formę tą, co w wydawnictwach normatywnych spotyka się z aprobatą. Piszemy zatem tę samą cenę, a mówimy, zwłaszcza potocznie, tą samą cenę – i tak jest dobrze.

— Mirosław Bańko, PWN